Foute hitjes en vijftig tinten blauw, een standaard hockeyweekend voor Dames 3
Ha, onze beurt! Bedankt voor dit stokje, heren Vet. L! Want na een kijkje in het enerverende weekend van zo’n Vet. L veteraan is het tijd voor het echte werk. Een weekend mee met de speelsters van Dames 3.


Het is vrijdagavond half 8, de tijd waar menig Dames 3 lid met smart naar uit kijkt. Waar we de dagen hiervoor rond deze tijd op het strand zaten met wijn, speciaal bier, of (in sommige gevallen) beiden, mogen we nu aantreden op ons persoonlijke hoofdveld, veld 3. Over de opkomst zullen we maar niet beginnen, want tja, de dames van dit team hebben nou eenmaal veel sociale verplichtingen… De training verloopt zoals gebruikelijk, met de focus die voornamelijk ligt bij de drankjes die Frank en Pierre geheid al voor ons koud hebben staan. Trainer Edward zet stug door en doet meerdere pogingen om ons nog iets bij te leren, maar geeft ook een moment toe tijdens het gesprek over het Foute Boel feest van die avond. Want ook Edward weet dat wij als Dames 3 (ook wel bekend als: de harde kern, de gangmakers, de kampioenen van de derde helft) onze prioriteiten in ieder geval duidelijk op orde hebben. Ondanks de korte concentratiebogen van de dames in dit team lopen we allemaal tevreden het veld af, door naar de locatie waar wij als team ons beste werk verrichten, de bar.

De eerste biertjes smaken weer goed en al snel worden een aantal regels voor het feest vastgesteld. Hanneke zal dit keer echt géén doos Flugel bestellen, Juwita en Kimberly mogen hun rosebier niet met een rietje drinken en Eva en Lianne drinken na elk biertje een glas water.

Nou vraagt u zich misschien af waarom wij als volwassen vrouwen zo uit kunnen kijken naar dat Foute Boel feestje op vrijdagavond. Het zit namelijk zo; de plaatjes tijdens het Foute Boel feest zijn Dames 3 op het lijf geschreven. Ze draaien Daft Punk voor de aanstaande Vet. L teamleden, Spice Girls voor de Dames 3’ers die (te) dicht bij de 30 komen, K3 voor de "jongste” teamleden die weigeren toe te geven dat ze volwassen zijn en Lil’ Kleine voor de geadopteerde invallers. Voor mijn eigen veiligheid zal ik geen namen noemen, maar ik heb mijn punt gemaakt.

Een opvallende overeenkomst met Vet. L is dat ook wij op zaterdagochtend ouder blijken dan we de avond ervoor dachten. Maar waar de whatsapp-groep van de mannen rood gloeit met klachten over hoe hun spieren en gewrichten het zwaar te verduren hebben na de training, hebben onze klachten weinig met het hockey gedeelte van de avond te maken. Er komen nog wat standaardvragen om de gaten in het geheugen te vullen: ”Met wie waren we nou nog naar de kroeg?” "Hoe laat was ik eigenlijk thuis?” "Met wie ben ik mee naar huis gefietst?” gevolgd door de belofte om ons volgende keer echt wél aan die regeltjes te houden. Al met al een geslaagde vrijdagavond dus. Maar het hockeyweekend is nog lang niet voorbij, want oh ja, er moet ook nog een wedstrijd gespeeld worden.

Zondag 22 maart, 10:00u. De eerste meiden verschijnen. En wel in slechts rokjes en shirtjes, want mán! Wat is het lekker weer. Nu denkt u dat onze wedstrijd om 10:30u begint, maar nee hoor, 11u pas. Mijn vader vroeg zich vanmorgen al af of ik in Heren 1 zat, zo vroeg als we verzamelen.

We spelen uit. Of nou ja, thuis, maar op (ons hoofdveld) Veld 3. We mogen tegen de Amsterdamse Hockey & Bandy Club, in de volksmond beter bekend als Amsterdam. Terwijl wij al lang warm zijn van zowel het inspelen als van het woestijn-effect dat zich daar afspeelt bij >25 graden, druppelen de Amsterdammers het veld op. Al gauw is duidelijk dat vandaag in het teken staat van '50 tinten blauw'. Amsterdam besluit namelijk om niet in hun witte shirts te hockeyen, maar in zwart. En klaarblijkelijk is niet iedereen in het bezit van een zwart shirt, dus aanschouwen we een interessant kleurenpalet met verschillende blauwtinten.

Even wat achtergrondinfo en sfeerbeelden;
Wij: middenmoot. Zij: ergens onderaan;
Wij: 4 wissels en een steady keep. Zij: 0 wissels en "Hoe trek je dit pak aan?";
Wij? Blij, hongerig, gespannen. Zij? "Godver, op Teamers stonden er zéker 12 op aanwezig".

De eerste helft is pittig. Ze blijken nog best wel behoorlijk te kunnen pingelen en ook zeker de meerderheid "beheerst" de backhand-slag, wat het spannend maakt in onze cirkel. Ze vloeken en tieren op ons, op de scheidsrechters en op elkaar met een plat Amsterdams accent. Wij hebben wat kansen, we overheersen, maar scoren doen we niet. En dat schijnt essentieel te zijn. Een ontlading is het dan ook als we zeer terecht een strafbal mee krijgen, en Hanneke deze zowel nonchalant als beheerst in de rechterhoek drukt.

Rust. Tussenstand: 1-0. Aandachtspunten: meeverdedigen middenveld, oppassen voor lange, diagonale klappen en de kom hoger neerzetten. Karmapunten: water gedeeld met tegenstander.

We stellen ons weer op en horen dat één meid heel erg last heeft van hooikoorts. Of ze met haar zonnebril op mag hockeyen. Ehm? Ja, wat jij wilt? Doe voorzichtig en zo? En zo geschiedde. De rust (en het water) heeft Amsterdam beter gedaan dan ons, want ze zetten een aanval in en scoren hieruit de 1-1. Het zet ons op scherp, want dit is absoluut niet nodig. Aan de bak! We zetten allemaal net even een stapje extra, passen net even wat strakker en putten de tegenstander net even wat meer uit. Zo volgt de 2-1 door een mooie flats van Judith. En door!

Het thema blauw keert terug: Nicole krijgt een gemeen harde bal tegen haar scheen en we zien de bult opkomen. Wisseltje. Niet veel later is ook Tara de dupe van Het Thema Van De Dag: een harde, hoge bal komt recht op haar (onderbuik? bovenbeen?) af. Wisseltje. Maar er is ook goed nieuws! Want na een mooi samenspel twijfel Eva geen seconde en mept op kop cirkel de bal de hoek in. 3-1. Ademruimte, ondanks de benauwdheid en warmte op Veld 3. Intussen geeft Amsterdam de moed langzaamaan een beetje op. De aanvoerder komt met de serieuze vraag of we niet gewoon 10 minuten eerder kunnen stoppen waarop wij vriendelijk "nee” antwoordden. De drie spitsen zijn geblesseerd en besluiten vervolgens alle drie rondom onze cirkel te blijven hangen (niets is irritanter verdedigen dan dat, trouwens). Wij maken gebruik van hun terneergeslagen houding en, jawel, Eva weet er nog een in hun goal te tikken, wat resulteert in de 4-1.

Het eindsignaal klinkt! Als muziek in de oren. De drie punten zijn van ons. Moe en zeer voldaan lopen we richting clubhuis en Veld 1 waar Dames 1 begint, om nog de hele middag van de zon te mogen genieten. De biertjes smaken (verrassend genoeg) nog beter dan vrijdag en wederom worden wij om half 8 als laatste verzocht het terrein te verlaten. Schijnt dat andere mensen wel iets beters te doen hebben op zondag, onbegrijpelijk.

Om de traditie voort te zetten geven ook wij het stokje over. Wij zijn namelijk best wel benieuwd hoe het er in het talententeam van onze trainer Edward aan toe gaat. Dus Heren 2, hoe verloopt bij jullie een standaard hockeyweekend?


 
 

terug naar vorige scherm

Hoofdsponsor
Subsponsoren
Sponsoren
Agenda
Statistieken
woensdag 23 mei 2018
Aantal leden (info) 1026
Nu online 112
Leden met @ 99,8%
SMS Bereik (teams) 83,5%
Buienradar
Tweets